ننه سرما جون اومده! چي چي آورده؟ سرماخوردگي و گلو درد و سوزش چشم آبريزش بيني (نمي دونستم تا حالا سد كرج تو دماغ من هم شعبه زده!) سر درد و قرص و كپسول و ...

و همه اين ها به همراه تعهد تموم كردن يك پروژه تبليغاتي تا آخر هفته يعني كوفت و زهر مار و اين خسته گي و گيجي كه معلوم نيست چرا ول كن نيست.

شب چله  اي كه محروم بشي از خوردن انار و آجيل و هر چي خوردنيه  معلومه چه تحفه اي ميشه. خب در چنين وضعي چي كار بايد كرد؟  بايد گفت بنازم به اين زندگي كه اگه حال من رو يه وقتايي نگيره اصلا نمي فهمم چقدر خوشبختم. خب اين از مانيفست من كه يه اپسيلن تو تريپاي پند هاي آقاي قرائتي و آبجي بزرگه اصغرمون و مامانش اينا بود.

من كه تكيه دادم به دسته مبل و فيلم كالتم شب يلدا رو سير آفاق و انفس  كردم و مهموني هم نرفتم به ليمو شيرين هم كه حالم ازش به هم مي خوره عمرا لب نزدم و رفته بودم در اين تامل حكيمانه كه ايكاش اين شب چله رو يه جوراي ديگه هم بشه برگزار كرد.

از من مي شنويد اصلا در رو براي اين زنيكه باز نكنيد!

پ ن1: اصلش چله بوده. يلدا كلمه عربيه. قابل توجه ناسيوناليست ها و شوونيست ها و پان فارسيست ها و كليه بامرام هاي نژاد پرست!

هرچند كه يلدا كلمه ماماني تريه و اتو كشيده است .يلداتون مبارك.

پ ن2: حافظ دگر چه مي طلبي از نعيم دهر/ مي مي خوري و طره دلدار مي كشي( فال من!)

آرزو به دلم موند يه بار اين خواجه شيراز من رو با بيل گيتس اشتباه نگيره!!حافظ هم حافظ هاي قديم.

پ ن3:" زخماي آدم سرمايه است حامد! سرمايه تو با اين و اون تقسيم نكن. داد نكش !هوار نكش آروم و بي سر و صدا همه چيو تحمل كن."

"- در و ديوار اين خونه داره عذابم ميده پريا!

-بذار عذابت بده حامد! اين تيغ تيزي كه به جونت افتاده بذار خراشت بده.زخمت بزنه اونقدر زخمت بزنه تا تيزيش كم بشه.

-باشه هر چي تو بگي پريا! ولي اين زخما مرهم نمي خواد؟" (از فيلم شب يلدا)

" برف نو ، برف نو ، سلام ، سلام !

بنشين ، خوش نشسته اي بر بام.

پاكي آوردي - اي اميد سپيد! -

همه آلودگي ست اين ايام."

و تو ديروز بالاخره آمدي. در مدخل برودت زير صفر در شاه نشين چشم ما نشستي ما را لرزاندي و غمزه فروختي و زير چتر مژگان سفيدت فهميدم چه قدر يك دست نيافتني است و ساير اعداد به  اولين عدد حسودي مي كنند چونكه چيزي كه اولين باشد مثل اولين عشق از ديوار حافظه كنده نمي شود و زندگاني خاطره اش ابدي است. اولين بارش تو در تهران سرما زده ما و تقارنش با تجربه تماشاي اولين شب اجراي يك نمايش (كه تا به حال قسمتم نشده بود) و ديدن محمد رحمانيان و ترانه عليدوستي از نزديك براي اولين بار و بالاخره هيجان اولين ديدار با مهدي ( مدير وبلاگ ترانه عليدوستي) كه به قول خودش آن لحظات آدم دلشوره دارد. دلشوره اي شيرين و خواستني براي ديدار با كسي كه پيش از اين تنها در قاب مانيتور و قالب كلماتي كه به سرعت تايپ مي شوند در دل جايي باز كرده.

و البته كه دلواپسي خوشايندي دارد لحظه اي كه با اشتياق انتظار كشيدن براي ديدن  نتيجه  مسابقه حدس هاي خود در رابطه با سن و تيپ و سيما و تن پوش و شخصيت دوست مجازي ات و عجبا كه هميشه هم بازنده اين مسابقه هستم. درست مثل وقتي كه نويسنده يا روزنامه نگار يا گوينده راديويي را از نزديك مي بينم.......

خوب يادم هست حتي  در آن ايامي كه هنوز به درد وبلاگ نگاري مبتلا نبودم هروقت اسم بازيگر محبوبم را در گوگل سرچ مي كردم سر از وبلاگ مهدي در مي آوردم كه پيشاني خانه مجازي اش مزين به نام او بود و حرص آدم را درمياورد از بس كه وبلاگش كامل بود و هست. با كوهي از پشتكار و انرژي و شوق و زحمتي كه براي انعكاس هر گزارش و خبر و مصاحبه اي كه نام ترانه عزيز داخلش باشد خرج مي كرد و از اين حيث منحصر به فرد بود و هست.

اولين بارش تو در عصر سه شنبه تهران آنقدر خير بود كه در كافه ترياي تالار چهار سو در كنار شيدا و رضا و دوستش(وبلاگش را هنوز پيدا نكردم) و آن يكي مهدي ( مدير وبلاگ پرويز پرستويي) آقاي جوان عينكي خوش تيپ با كت و كيف و تبسم معصومش بالاخره از در آمد و كنار ما نشست. چشممان روشن شد.

و اين روشني شانس  آنقدر با من بود تا بعد از تماشاي نمايش و ديدن ترانه عليدوستي و محمد رحمانيان و نگار اسكندر فر(عشق شيدا!) در خلوتي عبور از تئاتر شهر تا خود ميدان وليعصر در آن دل شب به تنهايي هم كلام مهدي عزيز باشم و اين همراهي به قيمت كشف دنياهاي مشتركمان تمام شد. چه قدر قيمت بود اين شب نوشين.

ببار اي حجم سفيد كه تو ارث ما هستي و تو را از طبيعت طلبكاريم.

پ ن 1:  در تالار چهار سو كه بوديم دو جا به زحمت اشكم را كنترل كردم. يكي در كشتاري كه چو راه مي اندازد(و چقدر بديع و بكر بود ايده و ميزانسن اجراي اين قتل عام) و ديگري در پايان نمايش كه موقع كف زدن و تشويق بازيگران تصوير تازه درگذشته احمد آقالو بر صحنه تابيد و شدت تشويق ها چند برابر شد.

پ ن 2: حيف كه دسته گل شيدا به دست خانم اسكندر فر نرسيد!

پ ن 3: فكر كنم فرصت مناسبي است تا ساغرتان را از باده تئاتر پر كنيد. "مانيفست چو" نوشته و كارگرداني محمد رحمانيان با بازي افشين هاشمي و ترانه عليدوستي و سيما تير انداز و اشكان خطيبي و مهتاب نصير پور و هومن برق نورد و البته تصوير و كلام زنده ياد احمد آقالو هر روز به جز شنبه ها در تالار چهارسو ي تئاتر شهر ساعت هفت و نيم شب اجرا مي شود. فروش بليط از ساعت 4 بعد از ظهر  است به بهاي 5 هزار تومان. داستان چو همان دانشجوي كره اي كه حدود دو سال پيش در دانشگاه ويرجينيا تك آمريكا تيراندازي كرد و عده زيادي را كشت  و در آخر هم خودكشي كرد. ناگفته نماند كه اين تئاتر كاملا به زبان انگليسي است. اگر زبان بلديد چه بهتر. اگر نه ديكشنري فراموش نشود! ديشب اولين اجراي اين نمايش بود و تا 30 دي ماه روي صحنه خواهد بود.

پ ن 4: مي دانم از حيث دستوري "اولين" غلط است و درستش نخستين  است. شما به بزرگي خود ببخشيد.

پ ن 5: جاي تك تك شما دوستان مجازي كه ديشب همراه ما نبوديد واقعا خالي بود

پ ن 6: رضاي عزيز متشكرم .اگر تو از نه صبح جلوي گيشه يخ نمي زدي بليط به ما نمي رسيد.

امروز كه حسابي در صف تئاتر شهر كنف شدم و بعد از كلي معطلي تازه معلوم شد بليط نمايش " مانيفست چو " فروخته نميشه و بايد چند روز ديگر صبر كرد براي ديدن تازه ترين كار محمد رحمانيان ، سري به خانه هنرمندان زدم تا ديدار عميق تري داشته باشم از جشن تصوير سال كه دفعه قبل به شتاب ديده بودم.

در بين عكس هاي بخش آزاد ( يعني زير 25 سال) انصافا گاه عكس هاي فكر شده اي ديدم. وقتي عكست قرار است در بين اين همه عكس نشان داده شود بايد آنقدر بكر و فكر شده باشد تا بتواند توجه بيننده را به خود بكشد.اما متاسفانه اندازه كادر هاي چاپ شده براي نمايشگاه بي نهايت كوچك بود و كولاژ وار و بي سليقه كنار هم چاپ كرده بودند. براي ديدن عكس ها در اندازه درشت تر و بهتر بايد كمي صبر به خرج داد و آنها را روي روي صفحه مانيتور هايي ديد كه به اين منظور اختصاص داده اند( چه طرح خامي!) متاسفانه از عكس هاي بزرگان عكاسي و آن همه تنوع كه در نمايشگاه هاي سال ها ي قبل مي ديدم اثري نبود! و تعداد عكس ها هم خيلي كمتر شده بود. اما تماشاي برخي فيلم هاي مستند در تالار بتهوون ديدن داشت كه شايد بعدا اگر وقت شد راجع به ديده ها بنويسم.

من ديشب يادم رفت از بخش كاريكاتور و گرافيك اين جشن ياد كنم كه اگر چه در حاشيه بخش عكاسي قرار دارند اما اهميت خود را دارند. اما اين دو بخش هم امسال بيش از حد آب رفته بود!!

اما خريدن كتاب جشن تصوير سال آنهم به بهاي ناچيز 7 هزار تومان شايد مهم ترين دستاورد امروز بعد از اين همه خستگي بود. در كتاب عكس هاي پارسال درج شده و به خوبي مي توان مقايسه كرد تنوع و تكثر پارسال و امسال را. آثار امسال جشن هم سال بعد مكتوب مي شود!! يعني عزيزان مجله تصوير ظاهرا يكسال از زمان عقب هستند. من كه حكمت اين تاخير يكساله را نفهميدم!

ديدن آن چشم انداز زيبا از باغ هنر در بام خانه هنرمندان كنار تالار استاد انتظامي آن هم در شب لذت خود را دارد. لذتي كه هر سال برايم تكرار مي شود.

پ ن: حالا كه خود شيدا كامنتيده براي پست قبلي .بايد بگم همش زير سر اين خواهر دوقلو بود كه از ظهر ما رو كشوند پاي گيشه تئاتر شهر و آخرش هم بي نتيجه!! البته طفلكي خودش از 8 صبح اونجا بود اما اميدوارم يه سرماي درست و حسابي خورده باشه ! اما چه خوب كه يكي از دوستان نازنين وبلاگ نويس رضا رو از نزديك ديدم. لحظه اي كه دوستي از قاب مجاز خارج شده و از بين صفحات ديجيتالي و تق و تق كي بورد مقابلت جان مي گيرد لحظه قشنگي است.

هر سال اين موقع فرصت مناسبي براي ديدن ماحصل يك سال فعاليت عكاسان ايران در حوزه هاي مختلف هنري خبري مستنداجتماعي هنري ورزشي طبيعت پرتره و ......است و انصافا هر سال عكس هاي غافلگيركننده و ابتكاري قشنگي بين آنها پيدا مي شود. تصاويري كه بعضي از آنها را به ندرت ممكن است جايي ببينيد يا حتي شايد هم هرگز نبينيد.

در كنار اين نمايشگاه نمايش فيلم هاي مستند ايراني و خارجي هم كه شانس ديدنش معمولا مهيا نيست از برنامه هاي اصلي اين دوره سالانه است. پس جشن تصوير سال را از دست ندهيد كه تا پنجشنبه اين هفته تمام مي شود.

محل: خانه هنرمندان بين فردوسي و كريمخان

پ ن : امشب در وبلاگ محمد عزيزم خواندم كه نمايشگر قديمي رضا ارحام صدر همين امروز عصر خرقه تهي كرد.

"....خبر مرگ را در يك سيني مفرغي ريخته بودند

در اطراف خبر مرگ

گل هاي ابريشمي ريخته بودند

اما خبر مرگ با گل هاي ابريشمي پرواز كرد

بر دستانم ريخت

چه سنگين بود

چه رنگين بود"

احمدرضا احمدي

 

 رفته بودم همان ساختمان قدیمی. تلفن کردم اما تو نبودی و نیامدی. با وجود زخم بندی و چند لایه رنگ جدید هنوز دیوار ها همان بوی مهربان قدیمی را می داد.

اطاق طبقه ششم با همان میز و نیمکت ها هنوز هنرجوهای تازه را مهمان می کند. یادت هست چه زجری کشیدیم توی همین کلاس خانم.....مبانی هنر های تجسمی ۱ . مخصوصا منی که از رشته و فضای دیگری به این محیط پرتاب شده بودم  و هوز اشکال و خطوط کلید رابطه را به من نمی داد.

اما مبانی ۲ و کارگاه رنگ دیگر آب بندی شده بودیم و البته شلوغ تر و جسور تر با لباس های رنگی بر می گشتیم. حتما یادت هست آن چهره پشمالو و اخموی استاد معماری که از بس ننه مرده و بدبخت و بدشانس بود کلاسش درست سه شنبه ها مجاور ما می افتاد و از ما بیشتر از دست استاد ما حرص می خورد که بی خیال و خونسرد تنها ناظر شیطنت های ما بود.

سری هم به اطاق طراحی زدم. شده بود کارگاه رنگ و روغن بچه های نقاشی. خیلی فرق کرده بود و دیگر آن فضای آشنایی نبود که استاد طراحی سر ترسیم  پرسپکتیو دو نقطه ای و سه نقطه ای پوست ما را می کند و آخرش هم داغ نمره ۲۰ را به دل ما گذاشت چرا که فقط طراحی های میکل آنژ را قبول داشت و بس!

اما کارگاه حجم سازی همانطور دست نخورده مانده بود. تو نبودی و نیامدی تا طعم همه آن بعد از ظهر های  سرد پنجشنبه را دوباره مزه کنی. ما نبودیم اما یادگار هایمان را آن گوشه مرتب چیده بودند. حاصل همه جنب و جوش آن دست های گلی و گچی با همراهی سمفونی قهقهه ها و همهمه ها. نقوش برجسته گلی و مجسمه های گچی. درخت گچی من هم هنوز همانجا نفس می کشید زیر سنگینی برف و همچنان در انتظار بهار. در کنار موش تو و کله نگین و سردیس افلاطون نسیم و..........................همینجا بود که تو از من آن عکس تاریخی را شکار کردی با پیش بند آشپزی مامان که بسته بودم و همیشه خدا این پیش بند بود که حتی لکه ای رویش نمی نشست ولی تمام لباسم گچ و گل می شد.

لابد زمان را از ما گرفته بودند که تازه روز ژوژمان و آن لحظات آخر یادمان می افتاد کارهایمان را باید پاسپارتو کنیم و دستهایی که به سرعت برق ، کاتر بر فابریانوی گرم بالا می کشید و انگشتانمان هم در این شتاب از ضرب شست تیغ برهنه بی نصیب نمی ماند. اما این شلیک خنده ها و شوخی ها بود که قطع نمی شدتا همه ،هنرجوهای گرافیک را به عنوان بی نظم ترین و شلوغ ترین شاگردان آنجا بشناسند. تو نبودی و نیامدی. پس همان طبقه هشتم تنها نشستم روی فن کوئل همیشه خاموش هال و به جای سنتور سحر و تار نوازی پوریا از کلاس هنرجوهای موسیقی، شنوای ویولون سل دخترکی شوم که یکی از قطعات سباستین باخ را می زند در تونالیته مینور. که محزون می زد و عالی. خوراکی خوشگوار برای گوش های خسته من. خسته از شنیدن صدا های غریبه و خیابان  و سکوت دل آزار آنجا در غیبت آن صداهای بازیگوش سرخوش........

تو نبودی و نیامدی تا بهت بگویم همانجا یاد نوشته عطاا...مهاجرانی افتادم در روزنامه مرحوم شرق با این مضمون: این لحظه ای که گذشت با سالها پیش چه تفاوتی دارد؟ همه در نهایت خاطره می شوند....

از همین عکسش پیدا است از آن آدم حسابی هاست. با آن عینک و موهای صاف سیمگون و چهره متفکرانه سوژه جذابی برای عکاسی است. نوام چامسکی برای اهل مطالعه در ایران غربیه نیست. انتقاد های برهنه اش از سیاست های امپریالیستی آمریکا برای چپ گراها و قربانیان دخالت های آمریکا مایه دلگرمی و برای روشنفکران پیرامونی با توجه به موقعیت آزادش حسرت آفرین بوده.

او یکی از صد دانشمند برتر قرن بیستم است. آنچه که در زیر می آید عبدی کلانتری به مناسبت ۸۰ سالگی استاد چامسکی ، در معرفی و تا حدی نقد او در سایت دوئیچه وله نگاشته که ارزش خواندن دارد.

نوآم چامسکی یکی از سرسخت‌ترین منتقدان ایالات متحده است. او خود را آنارشیست چپ می‌نامد و آمریکا را تروریست، اما زندگی و کار در آنجا را به هرجای دیگری ترجیح می دهد. چامسکی معتقد است که آمریکا آزادترین جامعه در جهان است.

خبرنامه اميرکبير:دهمين سالگرد ,محمد مختاری, و ,محمد جعفر پوينده, ساعت ۱۴ تا ۱۶ جمعه ۱۵ آذر ماه بر سر مزار آن ها در امامزاده طاهر برگزار می شود.

,مريم مختاری, گفت: ,همزمان با سالگرد اين ۲ عزيز از دست رفته، خانواده ها تصميم گرفتند که همانند سال های قبل بر سر مزار آن ها جمع شوند و ياد و خاطره اين عزيزان که جانشان را بر سر آزادی بيان از دست داده اند، را زنده نگه دارند.,

به گفته همسر محمد مختاري، در اين مراسم پيام ,سهراب مختاری, و ,سيما پوينده, که در خارج از کشور به سر می برند، خوانده خواهد شد و در ادامه نيز تعدادی از شاعران شعرخوانی خواهند کرد.

او درباره وضيعت تجديد چاپ کتاب های محمد مختاری نيز گفت: ,ناشر تمام آثار مختاری انتشارات طوس است که در اين سال ها، اقدام به تجديد چاپ اين آثار نکرده است. قصد داريم با انتشار نامه ای خواستار پيگيری اين انتشارات برای تجديد چاپ آثار مختاری باشيم.,

,صفا پوينده, خواهر محمد جعفر پوينده نيز درباره وضيعت انتشار آثار پوينده گفت: ,تمام اين آثار که شامل ۲۷ عنوان کتاب می شوند، در اختيار نشر چشمه گذاشته شده اند که اميدواريم ناشر نسبت به تجديد چاپ اين آثار اقدام کند.,

دهمين سالگرد محمد جعفر پوينده و محمد مختاری از سوی خانواده آن ها در امامزاده طاهر کرج برگزار می شود.

به نقل از سایت روشنگری

www.roshangari.net