پشت پرچین چشم های خسته در سکر خواب باز هم تصویر گلوی توست که شقایق وحشی از آن شکوفه زده با نقش انهدام سحر در چشمان بی گناه ناباورت...... در بیداری ندبه و استغاثه مادری است که یا صدیقه طاهره یا حضرت حجت ترجیع بند کلامش است در تمنای نجات و آزادی پسرش که هنوز بعد از چند روزنمی داند در کجا در بند است ودستان مهربان خاله برسر و صورت مادر نگران.دو زن در آغوش هم میگریند وحس میکنم چقدر گریستن خاله شبیه آن بامداد خرد سالی است. کی؟ هزار سال پیش در حیاط مادر بزرگ . همان روزی که گوشه پرده را بالا زدم و از ورای پنجره دیدم خود خاله که نه پرهیبش بود چارقد از سر انداخته مرغ سرکنده ای که در دامان مادر بزرگ زار می زد آن که را آورده اند زنده پسرخاله نیست آزاد از اسارت زندان بعث. مشتی است استخوان پیچیده در کفن و خاک و نسترن. از ندبه اهل خانه بغضی سمج گلوی هفت سالگیم را فشار میدهد اما اشک رگبار نمی زند تا راحتم کند از چنگ کاملش. تا عصر که مادر بزرگ قدح چینی شربت به لیمو دستم داد تا خنکایش را با بغض مزاحم گلوگیر یکجا فرو دهم. اما خاله انگار سنگین تر از آن روز می گرید چون نیک دانسته دردانه اش برای رسیدن به این روزها شهید نشده بود. از اتاق خارج می شوم. حالیا سال هاست که مادر بزرگی نیست که شربت به لیمویش را ترفند شکستن بغضم کنم اما چه باک که از مادر دهر راحت گریستن را آموخته ام. جشن تیرگان است. جشن آب پاشان است. می آیم همراه با تیشتر . نمیدانم تربت جوانی تو کجاست که میدانم از آن هم می ترسند! می آیم همانجا که خون ارغوانی ات در شنبه خونین تهران رخت آسفالت خیابان شد. همانجا که ذهن خیابان تپید. با چشمان خیسی که سال هاست گلو را از سماجت آن درد آزاد کرده. چند پیاله آب می ریزم به جای چند پیاله خون تو بر خاک . گفتم که جشن آب پاشان است.
پ ن : تیشتر نام الهه باران در ایران باستان است و تیرگان جشنی است که اجدادمان هر سال درهمین ایام به مناسبت پیروزی تیشتر بر اهریمن خشکسالی برگزار می کردند که متاسفانه در سالیان اخیر اجرای این جشن محدود به مراسم هموطنان زرتشتی بوده است. فال کوزه و آب پاشیدن به همدیگر (به یاد تیشتر)از آداب این روز بوده است. جشن آب پاشان ارامنه هم ریشه درهمین جشن تیرگان دارد.همچنین تیرگان روزی است که آرش از بلندای کوه دماوند آن تیر افسانه ای را رها کرد تامرز ایران و توران مشخص شود.
